‘Het is lang geleden, een eeuwigheid’ (tekstregel van SpinviS uit Bagagedrager) dat ik mijn log dagelijks bijhield. Ik stopte ermee, maar gisteren fietste ik Spaarndam uit en kwam het volgende tegen:

Ons Smulstation!!!
Het stond daar in alle eenzaamheid verkommerd te schreeuwen om een beetje aandacht en ik ben de beroerdste niet.

Kennen jullie de Albert Heijn daar? Die met die vooruitziende blik neergeplempte AH-vestiging vlakbij de voormalige werf Stapel, waar die hele grote nieuwbouwwijk gaat verrijzen (maar waar ze nog geen meter opschieten, misschien treuzelen ze wel expres)?

Nou, uitgerekend daar kreeg ik een Aha-beleving!

Want welk een vrolijk Suske&Wiske-achtig (Joost Swarte mag ook) torentje streelde daar mijn oog vanachter die schutting? Juist ja! Die van ons Smulstationnetje! (zie categorie Lelijkst Haarlem).

Mijn dag was al goed, maar werd nog beter! Al vraag ik mij wel af wat er met ons Smulstation gaat gebeuren. Het Deo-torentje staat ook al een eeuwigheid op een sloopterrein aan de Hofgeesterweg. Kennelijk kan men in Haarlem maar moeilijk over dit soort zaken beslissen. Gelukkig maar.   

Na een jaar van bijna dagelijks een logje en daarna twee maanden gekwakkel, is het voor mij tijd om Spookboek dicht te doen. Ik heb er lang veel plezier aan beleefd. Mijn oren en ogen houd ik natuurlijk nog steeds wijdopen. Maar de behoefte om melding te maken van alles wat mij bezighoudt, is er niet langer.

Omdat ik het niet kan laten, eindig ik met de allermooiste foto van Haarlem in de sneeuw. Dickensiaans, toch?! Weet jij waar dit is?

Gegroet. En maak er wat moois van!
Willemien.

Onlangs kreeg ik een schrijven in de bus. Het was een bericht van de werkgroep ‘Ridderspoor’, die zich in de buurt (Kleverpark) sterk maakt voor: ‘kindvriendelijke en veilige routes van school naar speeltuin, van de ene buurt naar de andere’.

Lid van deze werkgroep xe9n buurtbewoner is Huub van der Laan. Hij was betrokken bij ontwerp en bouw van heel wat speelprojecten, die goed passen in hun omgeving. In Haarlem hebben ze hem nog niet kunnen vinden. Of niet willen vinden.
Zo is er is heel wat afgesteggeld over het speelplekje aan de Kleverparkweg, dat er nu ligt, maar die naam nauwelijks verdient. Het is eveneens te laat voor de speelplek die nu wordt aangelegd in de hoek van de Schotersingel  (zie Raarlems Dagklad).
Van der Laan mxf3et zich er wel tegenaan bemoeien, en dat doet hij nu dus ook. Met werkgroep Ridderspoor. Ik wens hem heel veel succes.

Op deze Goede Vrijdag zing ik de Mateo Passion.
Voor Erik Haverkorn.

Gaat hij echt gesloopt worden? De directeursvilla van wat ooit ‘Werf Conrad’ was?
Hier staat hij nog in volle glorie, in 1948, rechts naast de ophaalbrug op de plek waar nu de ingang van de Werfstraat is.

En hieronder, in 1993, is hij nog omringd door het nodige groen, dit laatste restje Haarlemse nautische geschiedenis.

Ooit was de villa onderdeel van een enorm complex. Nu staat hij er kaal eneenzaam bij, daar aan de Spaarndamseweg. De afgelopen dagen trokken deantikrakers eruit. De plannen zijn gesmeed. Hoogbouw, zeerhoogbouw,beter gezegd. De buurt is boos. Ik ook.

Anneke en Nelleke. Twee levenslustige pubers van 14 en 16 jaar. Onze nichtjes. Paardenmeisjes. Lieten zich niets gelegen liggen. Dat hadden ze van hun moeder, tante Lidy. Tante Lidy dreef een rommelzaakje aan huis. Haar man, ome Toon, bemande een tankstation -  eveneens aan huis – langs de weg naar Hillegom. En hij verkocht en repareerde er Paradiso-caravans. Vrolijke vlaggen markeerden het pompstation. Erachter, in voormalige bollenvelden, draafden de paardjes van Anneke en Nelleke.

Het was 1977. Ome Toon boerde goed. Hij besloot zijn vrouw en dochters een reisje cadeau te doen. Naar Gran Canaria, want ze hielden wel van de zon. Hij zou meegaan, maar ja, die caravans, hxe8. Het seizoen kwam eraan en daarmee de klandizie. Hij bleef thuis. x91Gaan jullie maar lekker met elkaarx92.

Op 27 maart 1977 zwaaide hij ze uit op Schiphol. Hij zou ze nooit meer terugzien. Lidy, Anneke en Nelleke; ze gingen met elkaar.

Ome Toon heeft een paar jaar geprobeerd er nog wat van te maken. Toen dat niet lukte, is hij zijn uiterste best gaan doen om Lidy, Anneke en Nelleke zo snel mogelijk achterna te reizen. Dat is hem uiteindelijk gelukt.

Soms is iets onbedoeld fraai, zoals hier, op een talud van station Zandvoort. Je kunt er van alles in zien. Ik zie een voorbode van de zee: sterke stroming.

Toen we hier acht jaar geleden kwamen wonen, stonden er in de erker twee stoeltjes die niemand wilde hebben. Wij wel, we vonden ze wel geinig. Een beetje strijkijzerig, als je begrijpt wat ik bedoel; snel, qua ontwerp. Ze waren toen al wat sleets, en dat is in de loop der jaren nog erger geworden, maar dat kon en kan ons niet zo veel schelen. Ze zitten lekker en ze horen op die plek.
Er is wel eens iemand op bezoek geweest die zei dat hij ze wel wilde kopen als wij ze wegdeden. Er is ook wel eens iemand op bezoek geweest die zei dat ze misschien wel heel bijzonder waren. Wij haalden onze schouders daarover op. Geloofden dat eigenlijk niet zo. Tot vandaag.

Op internet kwam ik vandaag dit plaatje tegen:

Laten wij nou twee Zwanen hebben staan. Van Gerrit Rietveld.

De Damiaatjes. Je houdt van ze of je haat ze (ik houd van ze). Maar wist jedat er ook andere Damiaatjes zijn, of liever gezegd waren?

De Haarlemsche Athletische Club x91De Damiaatjesx92 was een vereniging vanwielrijders, schaatsers en hardlopers aan het eind van de 19e eeuw,opgericht door hardloper Pieter Calcoen. Veel topsporters waren er lid,zoals Jaap Eden, maar er is weinig bekend over de club zelf. Zomerstrainden er onder meer bekende wielrenners, atleten, voetballers enschaatsers.

De Damiaatjes

De foto is gemaakt in 1890. Centraal in het midden met sjerp zit Pim Mulier, eerste voorzitter van De Damiaatjes. Rechts, met schaatsen aan, een nog jonge Jaap Eden (17). Rechts daarnaast Klaas Pander en vierde van rechts, met de vele medailles, de schaatser Jaap Houtman. De voetballer liggend voor Eden is Menten, de wielrenners zijn Van der Griendt en Witteveen.

Jaap Eden

Jaap Eden, die later een aantal malen wereldkampioen zou worden, groeide na het overlijden van zijn moeder op bij zijn grootouders in Santpoort, die Hotel Velserend runden. Eden was op het gebied van de sport een natuurtalent. Hij kon goed voetballen, schaatsen en wielrennen.
Op de 5 en de 10 km. schaatste hij wereldrecords. Vanwege het geld stapte hij over op de wielersport, waar hij het ook wereldrecords deed regenen: op de 10 km, de sprint en 1000 m. met x91staande startx92:

Jaap Eden vanuit stand

Hij werd populair, toog naar Parijs, verdiende 40.000 gulden per jaar, maar raakte aan lager wal toen zijn prestaties kelderden. Hij probeerde nog wel een rijwielzaak op te zetten in Rotterdam, maar dat mislukte. Op 51-jarige leeftijd al overleed hij, berooid en eenzaam. Zijn nabestaanden zagen zich gedwongen zijn schat aan bekers en medailles te verkopen om de begrafenis te bekostigen. Hij kreeg wel een mooi graf. Aan de Kleverlaan:

Graf van Jaap Eden

Pim Mulier is ook een verhaal apart. Deze sportman, die een aanzienlijk deel van zijn leven in Haarlem woonde en Nederlands kampioen werd op de 350 meter hardlopen (in 53,4 sec) kon ook goed met de pen overweg. Onder het pseudoniem Pim Pernel schreef hij een niet aflatende stroom gedichten en proza. Hij deed ook journalistiek werk (Het Sportblad) en schreef boeken over voetbal, atletiek, wintersport, cricket en hengelsport.
Pim Mulier in 1900

Hij studeerde in Lxfcbeck en Zweden, waar hij de Lappen leerde skixebn en jagen, en verbeterde en passant een paar van hun skirecords.
Mulier was ook goed met zijn handen, want hij ontwierp het elfstedenkruisje zoals dat nu nog wordt uitgereikt.   
Daarnaast was de man een organisatorisch wonder. Hij richtte met gelijkgestemden de eerste voetbalclub van Nederland op (nu de Koninklijke HFC), de eerste Nederlandse Tennisclub, was betrokken bij de oprichting van wat nu de KNVB heet, maakte van de Elfstedentocht een georganiseerde wedstrijd, introduceerde hockey in Nederland en heeft nog tal van dit soort wapenfeiten op zijn naam staan.
Deze alleskunner is 89 jaar geworden en ligt begraven in zijn laatste woonplaats, Den Haag.

Damiaatjes dus. Ting-tang-tang. Maar dan anders.

Ik fietste er langs, deze boom met boodschap aan het Staten Bolwerk.

Er stond wijselijk geen afzender bij.